نسخه قابل چاپ

ارسال توسط ايميل به دوستان

ابوالحسن گنخكي

نگاه نمایندگان استان بوشهر؛ ملی یا محلی؟

نگاه نمایندگان استان بوشهر؛ ملی یا محلی؟

ابوالحسن گنخکی

روزهای پایانی هر سال بحث بودجه و تصویب آن در مجلس یکی از موضوعات مهم روز میان نخبگان و مسئولین کشور است. رفتار دولت نهم در تنظیم بودجه متفاوت با شیوه سال های پیش و در کنار آن ارائه گزارش تفریغ بودجه توسط دیوان محاسبات باعث داغ تر شدن مباحث پیرامون بودجه شده است. ورود گسترده نمایندگان مجلس به جمع منتقدین دولت نشان دهنده جدی تر شدن بحث ها و نقدهای مرتبط با لایحه بودجه است. در این میان اما سه نماینده استان بوشهر اظهار نظر صریحی در این خصوص نداشته اند. حداقل بصورت جدی پیرامون بودجه و نقدهای وارده به آن موضع گیری نکرده اند.

واقعیت آن است که طی مدت زمان فعالیت مجلس هشتم، نمایندگان استان در مباحث ملی حضور پر رنگی ندارند. بیشتر مباحث مطرح شده توسط نمایندگان استان و پی گیری های آنها با محوریت مباحث استانی است. مباحثی که به دلیل عدم توجه مسئولین اجرایی و گسترده تر شدن روزافزون شکاف میان مدیریت ارشد استان و نمایندگان، بی نتیجه بودن این راه بیشتر نمایان می شود. آخرین نمونه های این اصطکاک های بی حاصل را می توان در عدم توجه مدیریت ارشد استان به نقدهای نمایندگان درباره اشتغال نیروهای بومی، دانشگاه بین المللی علوم پزشکی، راه آهن، مدیریت ضغیف فرهنگی استان و .... مشاهده کرد.

براستی ریشه تمرکز بیش از اندازه نمایندگان استان بر مباحث محلی چیست؟ مزایا و معایب این نگاه چیست؟ شاید نداشتن اطلاعات کافی و تحلیل قوی در مباحث ملی دلیل این محافظه کاری باشد. گرچه سابقه آنها مؤید این موضوع است، اما در شرایط فعلی نیز آنها علاقه ای به ورود به این مباحث از خود بروز نمی دهند. مهم ترین مزیت نگاه محلی نمایندگان استان، شاید قرار گرفتن در حاشیه امن حفظ صلاحیت نمایندگی باشد. چرا که مراجع تأئید صلاحیت به شدت گفتار و کردار نمایندگان را زیر نظر دارند و شايد نمایندگان محتاط استان برای تداوم صلاحیت نمایندگی خود چنین راهی را برگزیده اند. شاید نمایندگان بتوانند با این شیوه موقعیت خود را تداوم بخشند اما مهم ترین آسیب به مردم استان وارد خواهد شد. چرا که با نگاه محدود و محلی نمایندگان و نداشتن ارتباط با مراکز قدرت در مرکز کشور، فرایند توسعه استان دچار آسیب ویرانگر می شود. انتخاب یک گزینه غیر بومی به عنوان استاندار بوشهر ریشه در ناتوانی نمایندگان استان در برقراری ارتباطی قوی با مراکز تصمیم گیری در مرکز کشور داشت. گرچه دیدگاه سیاسی نمایندگان با مسئولین ارشد دولت اندکی متفاوت است اما اگر نمایندگان استان دارای شخصیتی در قد و قواره ملی و تأثیرگذار بر مناسبات پارلمانی بودند، دولت براحتی از کنار جایگاه آنها نمی گذشت. نمونه بارز اثبات این مدعا رفتار محمد دادفر نماینده بوشهر در مجلس ششم در جریان انتخاب اسماعیل تبادار به عنوان استاندار بوشهر است. در همان زمان علاوه بر تبادار چند گزینه غیر بومی هم مطرح بودند و وزیر وقت کشور نیز بر گزینه غیر بومی تأکید داشت اما توانایی دادفر که طی مدت زمان حضورش در جایگاه مخبر کمسییون اصل نود توانسته بود به چهره ای تأثیرگذار در سطح ملی شناخته شود، مانع از تحقق خواسته وزیر وقت کشور شد. وزیر وقت کشور می دانست مخالفت با نظر نماینده بوشهر، مخالفت طیف وسیعی از نمایندگان مجلس را در پی خواهد داشت. در این مثال، یک تفاوت مهم وجود دارد و آن اینکه در تحولات پارلمانی و اجرائی کشور، کیفیت همواره مهم تر از کمیت است. چرا که استان بوشهر فقط سه کرسی در مجلس دارد و در مقابل استان های پرجمعیت و پهناور که قادر به جذب امکانات و اعتبارات بیشتری به استان متبوع خود هستند، یک آسیب جدی است. به عبارت دیگر، در شرایطی که تعداد نمایندگان استان پائین است، پائین بودن کیفیت فعالیت های نمایندگان استان برای توسعه بوشهر یک آسیب جدی است. بويژه وقتی استان های همجوار چند برابر تعداد کرسی های استان، در مجلس نماینده دارند.

اما راهکار تقویت جایگاه نمایندگان استان که مهم ترین کانال ارتباطی استان با مراکز تصمیم گیری پایتخت هستند، در چیست؟ به نظر می رسد در کوتاه مدت، نمایندگان استان می توانند حلقه مشاوران خود را تقویت کنند و دامنه مشورت پذیری خود را گسترش دهند. آنها می توانند با بهره گیری از توانایی علمی اساتید دانشگاه ها و صاحب نظران بوشهری، توانایی خود را در پیگیری مباحث ملی و ورود به بحث های ملی و منطقه ای افزایش دهند. در حالی که یکی از چهار کرسی نمایندگان استان خالی است و مدیریت ارشد استان نیز نگاهی توسعه گرا را تجربه نمی کند، ضعف نمایندگان استان در برقراری ارتباطات ملی آسیب جدی به فرایند توسعه استان وارد خواهد کرد.

هیچ کس دست های پینه بسته کشاورزان را نمی بیند! :: شماره ۵۹۴

نگاه مدیریت جدید پارس جنوبی به کدام سو است؟ :: شماره ۵۶۲

دهیاری ها و خلأهای قانونی :: شماره ۵۵۹

اتوبوسرانی بوشهر؛ تکریم یا تحقیر مسافر؟ :: شماره ۵۵۷

مسئولیت بوشهری ها در انتخابات ریاست جمهوری؟ :: شماره ۵۴۷