ترانه ي ديدار; نوشته اي از شعله آتشي دختر استاد آتشي
بعد از 40 روز باز آمده ايم کنارت. چقدر زيبا آرميده اي، اما نگاهت هنوز به دوردست هاست. هنوز قلبت مي تپد، بلندتر و پُر شورتر از هميشه و ما همه ايستاده ايم کنارت با چشماني منتظر. انگار لحظه شماري مي کنيم که برخيزي. هنوز قلم و کاغذهايت منتظر نوازش دست هاي تو هستند. هنوز نخ هاي سيگار، لب هاي تو را...
با تو بودن خوبست و کلام تو مثل بوي گل در تاريکي است مثل بوي گل در تاريکي وسوسه انگيز است بوي پيراهن تو مثل بوي دريا نمناک است مثل باد خنک تابستان مثل تاريکي خواب انگيز است گفت و گو با تو مثل گرماي بخاري و نفس هاي بلند آتش مي برد چشم خيالم را تا بيابان هاي دورترين خاطره ها که در آن گنجشکان بر سنبل گندم ها اهتزازي دارند که در آن گل ها بر اخترها رازي دارند مثل دريايي تو اندُه انگيز و غرورآهنگ مثل درياي بزرگ بوشهر که پُر از زورق آزاد پريشانگرد است مثل زورق که پُر از مرد است مثل ساحل که پُر از آواز است مثل دشتستان که بزرگ و باز است با تو بودن خوب است تو چراغي، من شب که به نور تو کتاب تن تو و کتابِ دل خود را که خطوط تن توست خوش خوشک مي خوانم تو درختي، من آب من کنار تو آواز بهاران را مي خندم و مي خوانم مي گريم و مي خوانم با تو بودن خوب است تو قشنگي مثل تو مثل خودت مثل وقتي که سخن مي گويي مثل هر وقت که برمي گردي از کوچه به خانه مثل تصوير درختي در آب روي کاشانه در چشمان منتظرم مي رويي *** بعد از 40 روز باز آمده ايم کنارت. چقدر زيبا آرميده اي، اما نگاهت هنوز به دوردست هاست. هنوز قلبت مي تپد، بلندتر و پُر شورتر از هميشه و ما همه ايستاده ايم کنارت با چشماني منتظر. انگار لحظه شماري مي کنيم که برخيزي. هنوز قلم و کاغذهايت منتظر نوازش دست هاي تو هستند. هنوز نخ هاي سيگار، لب هاي تو را مي طلبند. هنوز همه ي ما گرمي حضورت را حس مي کنيم. تو زنده اي، چون خودت بر بزرگي يک زندگي هستي... هستي چون هنوز نام مرا مي خواني، من که شعله ي آتشي چون تو هستم... آتشي که هرگز خاموش نمي شود... آتشي به بلندي شعرهايت و به داغي نفست... تو بزرگي مثل خودت مثل خدا... تو هر لحظه پيامي، هر لحظه پاسخي، براي بي تابي هاي ما تو نرفتي تو نرفتي که تمام شوي، تو رفتي که رهاتر باشي رفتي که بي پرواتر باشي، رفتي که از آسمان هم بگذري... صدايت شايد کمي خسته بود از فرياد سکوت اما قلمت هميشه هست و کاغذها هنوز سجاده ي شعرهاي مطهرت مي مانند... تو مي ماني، ما هم هستيم و تمام کساني که هيچ گاه از هيچ زحمتي دريغ نکردند هم نشان دادند که هستند. سپاسگزارم از همه ي عزيزاني که عاشقانه با ما هم احساس بودند، از هيچ زحمتي دريغ نکردند؛ چه در زمان حياط پدر و چه بعد از او. اميدوارم که بتوانم به عنوان يکي از بازماندگان "آتشي" وظيفه ي خودم را خوب انجام دهم و اندکي از محبت شما بزرگان را جبران کنم. از همه ي شما متشکرم.
روزنامه نگاري كار سختي است. اين را ديگر همه مي دانند خصوصا اينكه در ايران و در استان جنوبي آن يعني بوشهر زندگي كرده باشي و دستي بر آتش داشته باشي. آن وقت مي بيني كه زمان و زمين دست بدست همديگر مي دهند تا نگذارند تا به طور مستقل، قلمي بزني و نشريه اي منتشر كني. اين هم از عجايب ماست كه در حاليكه بايد براي اهل فرهنگ و قلم، ارزش قايل بود و بزرگ شان خواند و قدرشان دانست، به دشمني مي نگرندشان و اسباب زحمت را برايشان فراهم مي كنند و خوارشان مي دارند.بعد هم داد كه ... [۱۸/۰۸/۱۳۸۸]
[ادامه]
راز استقبال و حمایت از خاتمی در بوشهر
رفتارهای زننده مخالفان جریان اصلاح خواهی در خلال سال های پس از 76 قطعا برای به انزوا بردن فعالین سیاسی و اجتماعی طراحی شده بود و تا امروز نیز امتداد یافته است. علی القاعده باید کسانی که رفتارهای خشن و برهم زننده سال های اخیر از جمله قتل های زنجیره ای، حبس فعالان سیاسی و مطبوعاتی و برخورد... [۲۱/۱۲/۱۳۸۷]
[ادامه]
چرا عسلويه به بوشهر تعلق ندارد؟
همواره اخباري در مورد جدايي عسلويه از استان بوشهر و الحاق آن به استان فارس و يا تشكيل استان جديدي بنام لارستان و يا پارسيان به گوش ... [۲۴/۰۷/۱۳۸۷]
[ادامه]
نسخه قابل چاپ
نمره اخلاق عملي در جامعه ما!!
