نسخه قابل چاپ

ارسال توسط ايميل به دوستان

[محمد رحیمی‏زاده ]

چهارشنبه سوری، افراشته و اشتغال

چهارشنبه سوری، افراشته و اشتغال

محمد رحیمی‏زاده – کنگان

m.rahimizadeh@gmail.com

چهارشنبه‏های آخر سال بازی با ترقه و آتش، گوش‏های اهالی هر شهر را خراشی می دهد تا شاید تلنگری باشد بر کرده و نکرده‏های خوب و بدشان و دلشان را پرت کند به سمت سماق‏های «هفت‏سین»، تا باورهای دور و دراز آنها را به «عید» بچسپاند.

 افراشته ولی چهارشنبه‏ی آخر سال 86 را برای سفر به کنگان انتخاب کرد تا استانداری باشد که جلسه‏ی «کار گروه ویژه‏ی اشتغال» را درسالن فرمانداری به اتفاق همفکرانش برای اولین‏بار در استان بوشهر مدیریت کند. از همان ابتدا تلنکری می‏زند که جلسه‏ی مهمی است و نمی‏خواهد شبیه جلساتی شود که «من سخنرانی کنم و آقایان بشنوند و بعد خداحافظ، حاجی‏حاجی مکه» و با غروری خاص از مصوبه‏ی التزام به ‏کارگیری 50 درصد از نیروهای بومی در پروژه‏های پارس‏شمالی و جنوبی می گوید «در هیچ سفر استانی این اتفاق (مصوبه) نیفتاده... ما این امتیاز را نباید رها کنیم...». نگاه‏های خسته‏ی جوانانِ متخصص شده‏ی بومیِ بیکار بر دستان به هوا رفته‏ی افراشته بیشتر زووم می‏شود تا به این قول او برسند که «بنا گذاشته‏ام هر هفته، از سال آینده، توی یک شهرستان... 4 هفته، 4 شهرستان... یعنی در ماه 4 شهرستان و در دو ماه 8 شهرستان... بعد از 2ماه شما مشتری ما هستین... یعنی اگر دوباره دور بزنم و اگر شما دچار مشکل شده باشید دوباره مشتری من شما هستید... می‏آیید می‏گید آقای استاندار اون مورد اتفاق افتاده، ما رفتیم ]سر کار[، دچار این مشکل شدیم، شما (استاندار)  باید مشکل ما را پیگیری کنید».

هوای سالن اجتماعات گرم‏تر می‏شود و افراشته این‏بار گویی احمدی‏نژاد می‏شود که می‏خواهد پیام نوروزی سال 87 را چند روز زودتر به مردم بدهد «سال آینده، من گفته‏ام، سیاست ما دو مطلب است: یک: اشتغال، دو: مسکن»

گرمای سالن بیشتر می‏شود و کاغذ‏ها نقش بادبزن بازی می‏کنند. نگاه‏ها خسته‏تر به نظر می‏رسند و افراشته شاید متوجه‏ی این کسالت می‏شود و از صحبت‏های یواشکی فرماندار کنگان با بغل‏دستی‏اش استفاده می‏کند «این آقای تبرکی مثل گل‏آقا تیکه می‏پرونه!» خنده فضا را به افراشته بر می‏گرداند. در همین لحظه نگاه‏اش به مدیر امور کار و اجتماعی‏اش می‏افتد «من در مرکز (بوشهر) از عملکرد مدیر کارمون و مدیر کارمون در کنگان اعتراض دارم» چشم‏ها باز گرد می‏شود ولی این انقباض عمری ندارد «زحمت کشیدن اما جدی‏تر باید کار کنند... باید با تمام توان بیایم تو میدون... ما باید خودمون از خودمون ایراد بگیریم... اصلاح کنیم خودمون رو...»

جوانان جویای کار همدیگر را بیشتر نگاه می‏کنند و به افراشته که دوباره وعده و قول می‏دهد که «الآن یادداشت کردم از سال آینده، من خودم، برنامه‏ی جدی‏ام اینه –حالا انشالله پارس شمالی شروع بشه- یک روز در هفته، خودم شخصاً بلند می‏شم، میام تو پارس‏شمالی یا پارس‏جنوبی می‏ نشینم، میام تو بخشداری می‏ نَشینم، میام تو اداره کار می نشینم... ببینم چه وضعی داره می‏گذره...» توجه کمتری دارند. صدای افراشته بالاتر می‏رود و با اطمینان از اینکه جوانان حاضر در جلسه به شغلی می‏رسند از آنها خواهش می‏کند «هم خوب کار انجام بدین و هم کار خوب انجام بدین... می‏دونید باید چگونه کار کنیم تو استان بوشهر؟ ما یک ایرادی که داریم تن به کار نمی‏دیم... نفت داره به استان خوب کمک می‏کنه... نباید تو ذهن مدیران عالی نفت این‏گونه بشیم که مردم استان بوشهر حق ناشناسن... این نباید باشه، چون ما مردم قدرشناسی هستیم...» حالت پدری به خود می‏گیرد که می‏خواهد رازی را با فرزندانش در میان بگذارد و از مافیای اشتغال پرده بر می‏دارد «اگه نامهربانی جایی شده اونو بزرگ نکنیم... یه عده‏ای نمی‏خوان من و شما تو این پروژه‏ها کار کنیم... بداخلاقی باهامون می‏کنن... گذشت کنید... یه مقدار حوصله کنید... یه مدت که گذشت عادی می‏شه!»

هوای سالن این‏بارگرم‏تر نمی‏شود، افراشته ولی می‏داند جای وعده دادن است و خوشبین کردن جمع به آینده با محوریت خودش «من واقعاً با تمام توان اومدم تو میدون، نشان‏اش هم این جلسه‏اس که اومدیم و حتماً ادامه می‏دیم -سال آینده- که این قضیه رو به جایی با هم برسونیم» و آرزو می‏کند «می‏خوام این جلسه -انشالله- یه شروع خوب از تو کنگون ]باشه[ و اگر فردا مشکل اشتغال استان رو بتونیم حل کنیم، می‏گیم این رو از جلسه‏ی کنگان حل کردیم، شروع‏اش کنگان بود» و به فرماندارش این موضوع را با حالتی شبیه هشدار معنی می کند «یعنی آقای فرماندار مواظبت بر این قضیه که داریم شروع می‏کنیم مهم‏تر از اینه که بچه‏ها نرن سر کار...» و دست‏هایش باز به هوا می‏رود و لحن صدایش سکوت خاصی را به سالن حاکم می‏کند «من دارم تأکید می‏کنم، اولین راهی‎‏ست که داریم شروع می‏کنیم در استان، یعنی اگه خراب بشه بقیه‏ی شهرها هم نمی‏تونیم ]شروع[ کنیم» و با صدای آرام‏تر آخرین حرف‏اش را می‏زند «اگه بگویند در سال 86 بهترین جلسه‏ی ما چی بوده، همین جلسه‏ست... یعنی همفکری ]کردیم[ 200 نفر برن سر کار»

جلسه تمام می‏شود و همه به سمتی می‏روند، بین کارجویان برگه‏ای توزیع می‏شود که مشخصات خود را بنویسند که روز 14 فروردین با آنها تماس گرفته شود و برای کارورزی فراخوانده شوند که روز 24 فروردین آنها را به مراکز خواهان نیروی کار معرفی کنند. من از این فرصت استفاده می‏کنم و شماره تلفن بعضی از آنها را می‏گیرم که مسئله را پیگیری کنم. ولی اعضای شورای‏شهر کنگان، مسئولان تیم دسته سومی ابوذرکنگان و تعداد دیگری هم پشت در اتاق فرماندار که افراشته را در خود پناه داده به انتظار ایستاده‏اند. اعتراض اعضای شواری‏شهر از تحویل گرفته نشدن‏شان توسط استاندار بیشتر است و رییس شورا با صدای بلند، پشیمان شدن‏اش از ملاقات با استاندار را اعلام می‏کند ولی برادرش که معاون عمرانی فرماندار کنگان است او را به آرامش دعوت می‏کند. بعد از بیرون آمدن استاندار تقریباً اولین کسی هستم که با او همراه می‏شوم و خودم را به عنوان خبرنگار نسیم‏جنوب معرفی می‏کنم:

- شما وقتی استاندار شدید قول دادید که ‏می‏خواهید هر ماه به همه‏ی شهرستان‏ها سر بزنید، ولی چنین چیزی محقق نشد. الآن هم قول دادید که هر هفته بیایید...

- اتفاقاً هر ماه به شهرستان‏ها سر زدم...

- به تمام شهرستان‏ها؟ هرماه؟ چند بار به کنگان اومدید تا الآن؟

- کنگان؟ این دقیقاً غیر از اون سفرهایی که رفتم عسلویه و آمدم اینجا جلسه‏ای بوده چند لحظه‏ای شرکت کردم و رفتم، غیر از اونا که به نیت عسلویه اومدم از اینجا گذشتم و اومدم فرمانداری، رسمی 22بار اومدم...

- چندبار دیدار مردمی داشتید؟

- دیدار مردمی؟ به نظرم یه چیزی نزدیک به (آقای فرماندار اعلام کردم چقدر بود؟ فرماندار می‎گوید: 13بار) 13بار!

- توی کنگان 13 بار جلسه‏ی مردمی داشتید!؟

- بله دیگه دیدارهای مردمی.. هان! دیدارهای مردمی 2تا تعریف داره... دیدار مردمی، من تو فرمانداری نشستم  مردم نامه زدن، مشکلات مردم رو حل کردم...

- من الآن ولی سوالم اینه که برای قضیه اشتغال هر هفته به شهرستان‏ها سر می‏زنید؟

- دقیقاً این کار را می‏کنم،  من تقریباً چیزایی که گفتم، شما برید تو مطبوعاتتون در بیارید چه چیزی استاندار گفته – ممکنه تأخیری شده به لحاظ شرایطی که پیش می‎‏آد برای من-  ولی امکان نداره وعده‏های من و برنامه‏های من به عمل در نیومده باشه، اعتقاد دارم روی این قضیه، ما در بحث اشتغال خوب کار کرده‏ایم...

***

اطراف استاندار شلوغ می‏شود و او را به سمت رستوران راهنمایی می‏کنند.

پیگیری‏های من 3ماه ادامه داشت. هر چند وقت با یکی از افراد جویای کار که دوره‏های فنی ‏و حرفه‏ای را طی کرده‏اند تماس می‏گرفتم. این افراد دوره‏ی 10روزه‏ی کارورزی را نیز گذراندند و از طرف اداره‏ی کار و امور اجتماعی شهرستان‏ کنگان معرفی‏نامه گرفتند ولی با کمال تعجب به شرکت‏هایی معرفی شدند که با تخصص آن‏ها هیچ سنخیتی نداشت! و بجز 4 یا 5 نفر از آن جمع 200 نفره به کار گمارده نشدند. استاندار هم به وعده‏هایش عمل نکرد، نه هر هفته به شهرستان‏ها سر زد و نه بعد از دوماه جلسه‏ای گرفت که کسی مشتری‏اش شود و نه هر هفته در پارس‏شمالی، پارس‏جنوبی، بخشداری و یا اداره کار بست نشست! و نه با تمام توان به میدان آمد و نه خود به نصیحت پدرانه‏ی خود که «هم خوب کار انجام بدین و هم کار خوب انجام بدین» جامه‏ی عمل پوشاند و نه جلسه‎ی کنگان جلسه‏ی حل معضل بیکاری استان شد.

من این موضوع را بیشتر از این باز نمی‏کنم و قضاوت را به مردمی می‏سپارم که 3سال چهارشنبه سوری‏های دولت نهم را دیده‏اند و صدای ترقه‏هایش را بارها شنیده‏اند.